Neden bizi seveni değil, bizi zorlayanı isteriz?

Neden bizi seveni değil, bizi zorlayanı isteriz?”

Garip ama gerçek.

Bizi seven, değer veren, net olan biri varken;

bizi zorlayan, mesafeli duran, belirsiz olan kişiye daha çok bağlanabiliyoruz.

Peki neden?

Çünkü zorluk, zihinde değeri büyütür.

Kolay ulaşılabilen şeyler sıradanlaşır.

Ama uğruna çabaladığımız şey, gözümüzde daha kıymetli hale gelir.

Bir de belirsizlik var.

Net olan ilişkide zihin rahattır.

Ama net olmayan ilişkide beyin sürekli çalışır:

“Ne düşünüyor?”

“Beni istiyor mu?”

“Bir şans daha var mı?”

Bu sorular kişiyi değil, süreci bağımlılık haline getirir.

Bazen de mesele sevgi değildir.

Onay ihtiyacıdır.

Bizi zorlayan kişiden gelecek küçük bir ilgi, büyük bir zafer gibi hissedilir.

Çünkü mesele artık aşk değil,

“seçilen olmak”tır.

İnsan bazen huzuru değil, yoğunluğu arar.

Ve yoğunluk her zaman sağlıklı değildir.

Peki sizce gerçekten o kişiyi mi istiyoruz,

yoksa ondan alacağımız onayı mı?