Çaresizlik Hissi

Çaresizlik…

Bu aralar en çok hissettiğim duygu bu.

Bazen ne yaparsan yap, ne kadar çabalarsan çabala olmaz.

Ve bunun sonucunda insana kalan o ağır his… çaresizlik.

Bu hafta okullar arası basketbol turnuvamız vardı.

Aylardır beklediğim bir şeydi.

Ama beklediğim gibi gitmedi.

Gelen geçen yendi.

Elimden geleni yaptım ama yetmedi.

Sahada çok agresiftim.

Sert fauller, trash talklar, tartışmalar…

Belki de içimdeki o duyguyu dışarı atmaya çalışıyordum.

Kazanmayı çok istiyordum.

Ama maçlar bittiğinde geriye sadece şu kaldı:

çaresizlik.

Çünkü bazen mesele çabalamak değil,

ne yaparsan yap sonucu değiştiremeyecek gibi hissetmek.

Belki de çaresizlik, gerçekten çözümün olmadığı an değil;

senin artık bir çözüm göremediğin andır.

İçimde bir şey kaldı.

Biraz öfke, biraz hırs… belki de biraz intikam hissi.

Bunu çözmem gerektiğini biliyorum.

Çünkü bu sadece bir turnuva değildi.

Benim için daha fazlasıydı.

Çok daha fazlası.

Peki siz hiç çaresiz hissettiğiniz bir an yaşadınız mı?

İnsan Neden Duygularını Saklar?

İnsan neden duygularını saklar?

İnsan her zaman hissettiğini söylemez.

Bazen susar.

Bazen geçiştirir.

Bazen de hiç yokmuş gibi davranır.

Peki neden?

Çünkü duygularını göstermek her zaman kolay değildir.

Bazıları için bu, zayıf görünmek demektir.

“Güçlü” olmak, hiçbir şey hissetmiyormuş gibi davranmak sanılır.

Bazıları ise daha önce denemiştir.

Anlatmıştır, açılmıştır… ama anlaşılmamıştır.

Bu yüzden zamanla şunu öğrenir:

Anlatmak yerine susmak daha kolaydır.

Bir de güven meselesi vardır.

İnsan her yerde, herkese açılmaz.

Çünkü herkes dinlemez, herkes anlamaz.

Ama bastırılan duygular kaybolmaz.

Sadece yer değiştirir.

Bazen öfke olur,

bazen mesafe,

bazen de sebepsiz bir yorgunluk…

Belki de mesele duyguların olmaması değil,

onları nereye koyacağımızı bilememektir.

İnsan bazen güçlü olduğu için değil,

kırılmamak için susar.

Peki sizce insanlar gerçekten güçlü oldukları için mi susar,

yoksa kırılmaktan korktukları için mi?

Bir Genç Bu Noktaya Nasıl Gelir?

Bazı gençler neden bu kadar öfke biriktirir?

Son zamanlarda okul saldırılarıyla ilgili haberleri görmek çok ağırdı.

En zor soru şu: Bu noktaya nasıl geliniyor?

Hiçbir şiddet eylemi tek bir sebeple ortaya çıkmaz.

Genelde biriken şeyler vardır:

yalnızlık, dışlanmışlık, değersizlik hissi, kontrol kaybı…

Bazı gençler kendilerini görülmemiş hisseder.

Bazıları uzun süre zorbalığa uğrar ya da anlaşılmadığını düşünür.

Bunlar tek başına açıklama değildir ama tabloyu anlamaya yardım eder.

Bir de şu var:

İnsan zor duygularla baş etmeyi öğrenmezse, o duygular büyür.

Öfke konuşulmadığında kaybolmaz; birikir.

Ama önemli olan şunu net söylemek:

Bu duyguların hiçbiri şiddeti haklı çıkarmaz.

Şiddet çözüm değildir ve kabul edilemez.

Bu yüzden asıl mesele sadece “olay” değil,

o noktaya gelmeden önce neyin gözden kaçtığıdır.

Daha çok dinlemek,

daha erken fark etmek,

ve yardım istemenin normal olduğunu göstermek…

Belki de en kritik yer burası.

Peki sizce gençleri bu noktaya getiren en büyük etken ne,

ve bunu erken nasıl fark edebiliriz?

Geri Dönüş

Bir süredir yazı yazamadım biraz yoğunluktan biraz isteksizlikten ama tekrar başlayacağım. Şu son olaylar hakkında bir yazı yazabilirim ya da sizin istediğiniz birsey varsa onun hakkında. Seviliyosunuz.

Motivasyon hakkında

Motivasyon gerçekten nedir?

Motivasyon çoğu zaman yanlış anlaşılır.

İnsanlar sürekli motive olmayı bekler ama gerçek hayatta bu pek mümkün değildir.

Çoğu gün motivasyon gelmez.

İçinden hiçbir şey yapmak gelmez.

Hatta bazen neden başladığını bile unutursun.

Ama asıl fark burada ortaya çıkar.

Motivasyon gelip geçicidir.

Disiplin ise kalıcıdır.

Bir şeyi yapmak için her zaman “istek” beklemek, aslında kendini kandırmaktır.

Çünkü insan çoğu zaman en önemli şeyleri istemeden yapar.

Ders çalışmak, kendini geliştirmek, bir hedefe odaklanmak…

Bunlar çoğu zaman motivasyonla değil, alışkanlıkla ilerler.

Belki de mesele sürekli motive olmak değil,

motivasyon yokken de devam edebilmektir.

Gerçek güç, istemediğin günlerde de devam edebilmektir.

Çünkü herkes iyi hissettiğinde çalışır.

Ama gerçekten ilerleyenler, iyi hissetmediğinde de devam edenlerdir.

Peki sizce başarıyı getiren şey motivasyon mu,

yoksa disiplin mi?

Bıkkınlık

Yapamadıklarımdan da yaptıklarımdan da. Emek verip uğraştığım şeylerden de baştan savdıklarımdan da. Okulunuda sınavınıda ogretmeninide öğrencisinide. yoluma taş koyanlardanda kendini bişey sananlardanda. Sabahından da gecesindende. Sporundanda basketindende. Gerçekliğinden de yalanligindan da zorlugundan da bıktım artık