Gerçekten “yanlış” kişi mi,
yoksa bize tanıdık gelen kişi mi?
Bazen dışarıdan bakınca çok net görünür.
“Hep aynı tip.”
“Hep aynı son.”
“Hep aynı hayal kırıklığı.”
Ama insan bilinçli olarak kendini üzecek birini seçmez.
Beyin tanıdık olana yönelir. Güvenli olduğu için değil, bildiği için.
Çocukken gördüğümüz ilişki modeli,
sevgi anlayışımızı fark etmeden şekillendirir.
Sevgi biraz mesafeli miydi?
Çok mu zor kazanılıyordu?
Sürekli onay mı gerekiyordu?
O zaman yetişkinlikte de benzer dinamiklere çekiliriz.
Bize huzur veren değil, tanıdık gelen kişilere.
Bazen kaos heyecan gibi gelir.
Zorluk, değerliymiş gibi hissettirir.
Kolay olanı basit sanırız.
Ulaşamadığımızı daha kıymetli görürüz.
Ve sonra yine aynı yerde buluruz kendimizi.
“Ben neden hep böyle insanları buluyorum?” deriz.
Belki de soru yanlış.
Belki de biz bulmuyoruz.
Biz, alışık olduğumuz duyguyu seçiyoruz.
İnsan her zaman doğru kişiye değil,
alıştığı sevgi biçimine gider.
Peki sizce gerçekten yanlış kişileri mi seçiyoruz,
yoksa tanıdık hislerin peşinden mi gidiyoruz?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder