Her ayrılık bitiş değildir.
Bazen sadece konuşma biter, ama zihnin içinde diyalog devam eder.
Bir mesaj gelmez.
Bir açıklama yapılmaz.
Net bir cümle kurulmaz.
Ve beyin belirsizliği sevmediği için o boşluğu kendi doldurmaya başlar.
“Acaba ne oldu?”
“Gerçek sebep neydi?”
“Bir şans daha var mıydı?”
Net bitmeyen şey zihinde açık dosya gibi kalır.
Sürekli arka planda çalışır.
Bazen mesele sevgi değildir.
Ego devreye girer.
Cevap alamamak, seçilmemek, yarım kalmak…
İnsanın kendilik algısını sarsar.
Aslında o kişiyi değil,
anlamlandıramadığımız sonu düşünürüz.
Çünkü insan hikâyeleri tamamlamak ister.
Sonu olmayan bir hikâye, zihinde kapanmaz.
Belki de bazı ayrılıklar bu yüzden kapanmaz.
Sevgi yüzünden değil,
belirsizlik yüzünden.
Peki sizce bir ayrılığı zor yapan şey sevgi mi,
yoksa cevapsız kalan sorular mı?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder