Takıntı kelimesi biraz sert kaçabilir belki ama öyle.
Çoğu insan bu duyguyu yaşıyor ya da en az bir kez yaşamıştır.
Gerçekten o kişiyi mi istiyoruz,
yoksa başka bir şeyi mi?
Beyin belirsizliği sevmez.
Netlik ister. Cevap ister. Sonuç ister.
İyi ya da kötü fark etmez; ama yarım kalmışlıkla baş etmekte zorlanır.
Bu yüzden net olmayan ilişkiler daha çok düşünülür.
Bir mesajın gelmemesi, bir konuşmanın yarım kalması, “acaba”larla biten bir süreç…
Zihin o eksik parçaları tamamlamaya çalışır durur.
Yarım kalmışlık hissi oluşur.
Ve bu his, takıntıyı besler.
“Neden beni seçmedi?”
“Bende eksik olan neydi?”
Bu sorular bir noktadan sonra kişiden çok bizi yormaya başlar.
Belki değersiz hissederiz.
Belki egomuz incinir.
Ve belki de aslında o kişiye değil,
tamamlanmamış bir duyguya takılırız.
Takıntı çoğu zaman sevgi değil, kontrol kaybıdır.
Birini değil, kaybettiğimiz ihtimali isteriz.
Birini değil, yarım kalan hikâyeyi.
Peki gerçekten o kişiyi mi istiyoruz,
yoksa kaybettiğimiz hissi mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder