Birini unutmak…
Bazılarımıza çok zor gelir, bazılarımız içinse belki çorap değiştirmek kadar basittir. Her neyse.
“Zamanla geçer” derler.
Peki gerçekten öyle mi?
Bazen geçmediği olmuyor mu?
Gerçekten zor olan duygu mu, yoksa başka bir şey mi?
Bence bu durum en çok ilk aşkta yaşanıyor. Ama gerçekten âşıksanız.
Sürekli onu düşünürsünüz. Durmadan profiline bakarsınız.
Beyin tanıdık olana bağlanır çünkü; alıştığı şeyi bırakmak istemez.
Ama durup düşününce şu soru geliyor akla:
O sizin için ne yaptı ki?
Siz neden hâlâ onu düşünüyorsunuz?
Belki de özlediğimiz kişi değil, onunla kurduğumuz hayaldir.
Belki onun kendisini değil, yanındayken hissettiğimiz hâlimizi özlüyoruz.
Bu yüzden acı geçmiyor, unutamıyoruz.
Yine de ben unutabileceğimizi düşünüyorum.
Zamanla…
Kendimizi meşgul ederek, enerjimizi başka yerlere vererek, yeni şeyler deneyerek, yeni insanlarla tanışarak.
Bir bakmışsınız artık eskisi kadar aklınıza gelmiyor.
Genelde en çok boş kaldığınızda gelir aklınıza.
Ya da onu bir yerde gördüğünüzde.
Peki sizce birini gerçekten unutmak mümkün mü?
Yoksa sadece alışıyor muyuz?
Zamanla unutuyorsun ve yokluğuna alışıyorsun, aklına gelse bile artık senin için o kadar fazla şey ifade etmiyor. Biraz zor, gerçekten sancılı ama sonunda bitiyor, cidden bitiyor...
YanıtlaSilvalla çok dogru ya
Sil